Tradycyjne łącza optyczne emitują moce rzędu dziesiątek/setek miliwatów (lasery cw) natomiast
lasery impulsowe mogą emitować moce od kilku do kilkudziesięciu tysięcy watów. Emitowana
moc przekłada się na możliwe do uzyskania zasięgi oraz utrzymanie łączności nawet w trudnych
warunkach atmosferycznych, co jest niezwykle istotne na polu walki. Możliwe do uzyskania szybkości
transmisji zależą od typu lasera i wynoszą od 1 Mb/s do 12 Mb/s, przy zasięgach od 10 km do
kilkudziesięciu km (zależy od mocy lasera).
SKRYTA ŁĄCZNOŚĆ OPTYCZNA NA WSPÓŁCZESNYM POLU WALKI
Zastosowanie łączności optycznej pozwala na skryte przekazywanie informacji bez możliwości
łatwego wykrycia źródła emisji, w przeciwieństwie do systemów radiowych relatywnie łatwych
do wykrycia, namierzania i zakłócenia, szczególnie jest to widoczne podczas wojny w Ukrainie.
Warunkiem, który musi zostać spełniony – obiekt do którego przekazujemy informacje nie będzie
przesłonięty.
Opracowane systemy i moduły oferują szerokie możliwości implementacji. Z powodzeniem można
je wykorzystać:
• w szeregu systemów uzbrojenia – jako komponent głowic optoelektronicznych, systemów
kierowania ogniem lub dalmierzy ręcznych;
• jako alternatywę dla połączeń radioliniowych – w tym konwencjonalnych, organizowanych
ad hoc;
• do komunikacji między pojazdami – zarówno stacjonarnie, jak i w ruchu;
• w formie urządzeń ręcznych – na poziomie pojedynczego żołnierza, w celu nawiązania
łączności z innymi żołnierzami lub obiektami wpiętymi w system łączności optycznej;
• w głowicach optoelektronicznych dronów – do zapewnienia łączności pomiędzy bezzałogowcami
oraz na linii dron – stacja naziemna.
